Seweryn Miguła

Stacja Bieżanów, Manekiny, Prochy Ciechowskiego.

Stacja Bieżanów

Na stacji Bieżanów sześć okien otwartych.
Na stacji Bieżanów kot skacze przez dachy.

Patrząc na pejzaż stacji Bieżanów.
Widzę pociągi i stację Bieżanów.

Pięknie jest dzisiaj na stacji Bieżanów.
Gdy wiatr nuci swą piosnkę i ptaki śpiewają.

Ze stacji Bieżanów pół serca zabrałem.
Pół serca zostało na stacji Bieżanów.

Odjeżdżam pociągiem ze stacji Bieżanów.
Miałem pozostać z ukochaną na noc.

Nic się nie stało, nic się nie stało.
Jutro wysiądę na stacji Bieżanów.

Manekiny

Nieżywi jak manekiny, bez ruchu stoją.
Plastikowy świat, bezpłodne myśli.

Ich usta wyschnięte, spragnione nienawiści.
Lecz czas płynie, nie zatrzyma wskazówek.

Jesteśmy nimi, ty, ja, wszyscy.
Nie potrafimy współczuć, nie potrafimy kochać.

A gdyby tak poruszyć wszechświat?.
Czy na nowo można urodzić siebie?.

Prochy Ciechowskiego

Śmierć na pięć zabrała Ciechowskiego.
Na imię miał Republika-Grzegorz.

Nie znał godziny ani minuty.
Nie wiedział kiedy odłoży nuty.

Nie zapytała czy ją pożąda.
Nie wspominała nic o melodiach.

Jakie on grał palcami swymi.
Jakie widziała oczami jego.

One thought on “Seweryn Miguła

  1. Wiersz pierwszy przypomina piosenkę. Opis prowincjonalnej stacji kolejowej. jednak w tle tej stacji jest pewien dramat autora, który jednak ma pomyślne zakończenie. Wiersz kwalifikuje sie na dobrą piosenkę

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *